"Pochylił nisko głowę, przez co łzy zaczęły kapać na ziemię niczym zielone winogronowe jagódki i ruszył piaszczystą drogą, która prowadziła nie wiadomo dokąd...
Nieszczęsny prosiaczek dreptał nie wiadomo dokąd, zostawiając w piasku głębokie dołeczki po kapiących mu z oczu łzach.
Strata przyjaciela to wielkie nieszczęście.
Telaz jestem najbaldziej samotnym plosiaczkiem na świecie - myślał smętnie.
To straszne, jeśli na całym świecie nie ma choćby jednej żywej duszy, której byłoby się potrzebnym."
"Bo czy można ulepić komuś serce, choćby i z plasteliny? Czy nie jest raczej tak, że każdy sam lepi swoje serce?"
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz