niedziela, 4 września 2016

Mateczka Teresa


Matka Teresa z Kalkuty została dziś ogłoszona świętą. Niby nic w tym dziwnego, skoro kościół katolicki ma ze 3 pierdyliardy takowych. Jednak działalność charytatywna Matuli miała niestety drugie dno: niestety była jednym wielkim oszukiwaniem darczyńców. W ośrodkach brakowało środków przeciwbólowych, igieł jednorazowych i innych środków medycznych, na które pieniądze były przekazywane. Sama mateczka leczyła się w zupełnie innych warunkach, nie solidaryzowała się w cierpieniu. 
Cytat z pamiętnika jednej z wolontariuszek: „Jedna z kobiet siedzi na plastikowym krześle. Drży. Cienka nitka śliny biegnie od jej ust do podłogi. Dlaczego nikt nic nie zrobi? – zastanawiam się. Dlaczego golą tu głowy hinduskim kobietom, dla których włosy są dumą i radością? Dlaczego kobiety siedzą półnagie, beznadziejnie wystawione na wzrok wolontariuszy i gości?”. Do tego dochodzi lukratywny handel dziećmi - jednego z małych hindusów znaleziono w Belgii. Nie zwróciła podarowanego jej ponad 1mln dolarów, który pochodził z przestępstw. 

Kłamstwa błogosławionej:

1. Powtarzała publicznie, że karmi codziennie w Kalkucie wiele tysięcy ludzi, raz mówiła, że cztery, innym razem, że pięć, czasami, że siedem tysięcy. Nie karmiła więcej niż trzysta osób, w tym swoje zakonnice i wolontariuszy.

2. Powiedziała: „Jeśli jest jakiś biedak na Księżycu, dotrzemy do niego”. Tymczasem na ziemi nie przyjmowała do hospicjum ludzi, którzy mieli rodziny, nawet nędzarzy i umierających.

3. W roku 1996 powiedziała amerykańskiemu magazynowi „Ladies Home Journal”, że chce umrzeć w swoim hospicjum jak biedacy, którym pomaga. Ale gdy zachorowała, latała pierwszą klasą do najbardziej ekskluzywnych klinik świata, a umarła podłączona do najdroższej medycznej aparatury. W jej hospicjum w tym czasie wciąż umierali biedacy, dla których igły wielokrotnego użytku obmywano letnią wodą i którzy musieli załatwiać potrzeby biologiczne publicznie.
Do cierpiącego mówiła: „Cierpisz, a to oznacza, że Jezus cię całuje”. 
Arcybiskup Kalkuty przyznał ze w 1997 roku poddano ja egzorcyzmom. Ważnym w tym wypadku jest, że NIE wszczyna się takowej procedury w razie wątpliwości, co do opętania.
Fajna mamy święta, prawda?

niedziela, 29 maja 2016

Figa (niekoniecznie z makiem)

Niedawno kupiłam sobie kolejny flakon perfum. Strzał w ciemno na półce z przecenami. Zaczynam chyba pomału wykształcać sobie coś w stylu "wyobraźni zapachowej".
Trafiłam przepiękną figę. Drzewną figę, z, o dziwo, niedrażniącą domieszką wiórek kokosowych podlanych tłustym migdałowym mlekiem. Czyli zapach, w którym sporo się dzieje: pokonuje drogę od Malibu do sandałowca, mijając figowy sad po drodze.
Olivia Giacobetti wykonała świetną robotę projektując woń słodką, momentami nawet ulepną, ale nie migrenogenną, nie męczącą (o ile się w niej nie wykąpiemy), nie przytłaczającą, a jednocześnie świetnie projektującą i ogoniastą. Paradoksalnie, mimo słodyczy, do noszenia w ciepłe dni.
Do jeansów, jak i żakietu. Z całą odpowiedzialnością mogę zarekomendować każdej kobiecie, która nie jest maniakalną wielbicielką cytrynowych świeżaków.

środa, 18 maja 2016

Z cyklu "wykopalisk na dysku zewnętrznym czar"

DISCLAIMER: tekst nie jest mój, trafiłam na niego jakieś dawno, dawno temu, w odległej galaktyce. Niemniej bawi mnie na tyle, że postanowiłam się nim podzielić.

Poniższy tekst NAPRAWDĘ zrozumie tylko kobieta. 



Moja matka miała świra na punkcie publicznych toalet. Jak byłam mała, to wchodziła ze mną do kabiny i pokazywała, jak z papieru toaletowego zrobić kłębek służący do wytarcia deski. Następnie starannie zakrywała deskę kawałkami papieru. Po tym wydawała rozkaz: "Nigdy, przenigdy nie siadaj w publicznej toalecie!" I demonstrowała prawidłowo wykonany "Przysiad", który polegał na balansowaniu nad sedesem w pozycji półsiedzącej w taki sposób, aby żadnym kawałeczkiem ciała nie dotknąć deski. Do tego czasu zwykle już zdążyłam zsikać się w majtki i można było iść do domu. To były dawne czasy. Jednak nawet teraz, kiedy jesteśmy już duże, Przysiad jest nadal zabójczo trudny do wykonania, szczególnie przy bardzo pełnym pęcherzu. 



Kiedy cię przypili i musisz lecieć za potrzebą do toalety publicznej, zawsze zastaniesz tam kolejkę kobiet, która wygląda tak, jakby co najmniej sprzedawali tam staniki Triumpha na wagę. Stajesz więc na szarym końcu z i uśmiechasz się nadzwyczaj uprzejmie do wszystkich pozostałych babeczek, które również zaciskają nogi i uśmiechają się baaardzo uprzejmie. Wreszcie przychodzi upragniona chwila. Jesteś pierwsza! Sprawdzasz pod drzwiami, czy we wszystkich kabinach są nogi. Zajęte co do jednej. W końcu otwierają się drzwi jednej z kabin, więc wbiegasz do środka jak furia, nie zważając na to, czy potrącasz wychodzącą stamtąd kobietę. Wbiegasz i... stwierdzasz, że drzwi nie dają się zamknąć. Czort z tym! Wieszasz torebkę na klamce, ściągasz majtki i wykonujesz Przysiad. Ulga. Narastająca ulga. Wtem zaczynają ci drżeć uda. Chciałabyś usiąść, ale przecież nie zdążyłaś wytrzeć deski ani obłożyć jej papierem, więc wytrzymujesz w Przysiadzie, a twoje uda szarpią drgawki, które w skali Richtera spokojnie osiągnęłyby ósemkę. 



Aby zająć myśli czymś innym, sięgasz po papier. Puszka jest pusta! Uda drżą ci coraz bardziej. Przypominasz sobie, że w torebce masz maleńką chusteczkę, w którą wydmuchałaś nos. Będzie musiała wystarczyć. Targasz ją intensywnie, żeby zrobiła się jak najbardziej puszysta. I tak jest mniejsza niż paznokieć. Ktoś otwiera drzwi do twojej kabiny, bo zamek od środka nie działa, i torebka wali cię w głowę. Wrzeszczysz "Zajęte!" i rzucasz się w kierunku drzwi, przy czym chusteczka spada ci w kałużę, a ty tracisz równowagę i opadasz na deskę. Podrywasz się z prędkością grzechotnika, ale jest już za późno. Gołym tyłkiem dotknęłaś wszystkich zarazków i mikrobów bytujących na niezabezpieczonej desce, bo przecież nie ułożyłaś na niej papieru - i to nie tylko dlatego, że go nie było. A gdyby tylko twoja mama się o tym dowiedziała, do końca życia nie przestałaby się za ciebie wstydzić, gdyż JEJ gołe cztery litery nigdy w życiu nie zetknęły się z klapą w toalecie publicznej, bo: "między nami mówiąc - kto wie, jakie zarazy tam krążą!" Do tej pory czujnik automatyczny głupieje już doszczętnie i kibelek się spłukuje strumieniem wody bardziej przypominającym fontannę niż co innego. Natychmiast po tym zaczyna wciągać wszystko z taką siłą, że w panice chwytasz się pojemnika na papier, bo obawiasz się, że cię porwie i wywlecze do Chin. W tym momencie dajesz za wygraną. Ociekasz wodą, którą ochlapał cię kibel. Masz serdecznie dość. Próbujesz się wytrzeć papierkiem od gumy do żucia, który znalazłaś w kieszeni, po czym starasz się niezauważalnie prześliznąć w kierunku umywalek. Pojęcia nie masz, jak sobie poradzić z kranem wyposażonym w czujnik automatyczny, więc czyścisz ręce śliną i wycierasz ręcznikiem papierowym, a idąc do wyjścia mijasz kolejkę oczekujących kobiet, stojących ze skrzyżowanymi nogami i absolutnie już niezdolnych do obdarzenia cię uprzejmym uśmiechem. Jakaś uprzejma duszyczka na szarym końcu ogona zwraca ci uwagę, że obcasem ciągniesz za sobą ogon papieru toaletowego długi jak sama Wisła. Szarpnięciem zrywasz papier z buta i wtykasz go tej kobiecie do ręki ze słowami: "Proszę. Może się przydać." Wtedy zauważasz swojego mężczyznę, który wszedł do łazienki, skorzystał z niej i wyszedł, a czekając na ciebie przeczytał "Wojnę i pokój". "Co tak długo?!" - pyta wkurzony. Dokładnie wtedy kopiesz go w piszczel i zarządzasz odwrót w kierunku domu. 



Tekst ten dedykowany jest wszystkim kobietom na całym świecie, które kiedykolwiek zmuszone były skorzystać z toalety publicznej. A wszystkim facetom wyjaśnia raz na zawsze, co zajmuje nam tyle czasu. 





PS. Odpowiedź na drugie dręczące wielu pytanie - dlaczego kobiety chodzą do kibelka parami. Otóż po to, żeby ta druga przytrzymała drzwi i podała chusteczki higieniczne.

niedziela, 1 maja 2016

Abandoned Ireland

W piątek miałam okazję być na bardzo ciekawym wykładzie, prowadzonym przez irlandzkiego fotografa i historyka, autora strony www.abandonedireland.com, Tarquina Blake`a. Promocja samego "eventu" była dość słaba, co było widać po frekwencji, jednak samo miejsce było przygotowane perfekcyjnie (projektor, darmowe materiały, możliwość porozmawiania z autorem). Spotkanie uświetnił również swoją osobą Mer Galway, który jak się okazało, jest historykiem z zamiłowania, osobiście zaangażowanym w zbiórki na renowację wielu budowli na terenie hrabstwa (w tym akcje crowdfundingowe).
2 godziny prelekcji minęły jak 10 minut. Oprócz znanych mi już miejsc, miałam okazję zobaczyć kilka lepiej ukrytych (z pewnością odwiedzę). 

Miałam okazję poznać również przyczyny popadania w ruinę tak wielu dużych obiektów. Jak  nam wyjaśniono, na ten stan nałożyło się kilka spraw:
1. Wywłaszczenie dużych właścicieli ziemskich z ich gruntów rolnych i tym samym gwałtowne zmniejszenie się ich dochodu
2. Ostre przepisy podatkowe wymagające udowodnienia, że posiadłość NIE JEST w żaden sposób użytkowana, co właściwie wiązało się z usunięciem dachu i wystawieniem na warunki atmosferyczne.
3. Kolejne wywłaszczenia, wielki głód i masowa emigracja tylko przyspieszyły proces.
Obecny kryzys wywołany bańką budowlaną niestety odciągnął jedynie kapitał mogący spowolnić lub zahamować dalsze niszczenie. 
4. Inwentaryzacja gruntów rolnych i użytkowych ukazała niejasny status własności wielu obiektów: właściciele nie mający kontaktu z krajem i obecnych tu spadkobierców, właściciele całkowicie nieznani, bo dokumenty uległy zniszczeniu lub właściciele, którzy przejęli nieruchomości, ale nie uiścili żadnych opłat, które obecnie po zmianie waluty, są absolutnie śmieszne.
Obecnie odwrócenie procesów korozji i erozji będzie bardzo trudne, lub niemożliwe. Trzeba się pogodzić z faktem, że część oglądanych przeze mnie miejsc w ciągu najbliższego półwiecza po prostu przestanie istnieć, w wielu wypadkach rozkradana bezczelnie przez miejscową ludność. Obecne przepisy podatkowe zakładają bardzo niewielką kwotę wolną od podatku, więc jakakolwiek darowizna, czy zbiórka na odbudowę/konserwację zostanie znacznie zmniejszona przez nieangażujące się państwo. Szkoda.

Poniżej kilka zdjęć z wydarzenia. Czekam na kolejne.





PS. Różowy t-shirt jest na cześć El "Cukiereczka" Morte. Vivat!

czwartek, 21 kwietnia 2016

Nieśmiało chyba nadeszła wiosna (obrazkowo)

Przyroda i ludzie budzą się do życia. Będąc na mieście (z dziką przyjemnością) obejrzałam występy ulicznego zespołu Galway Street Club. Zanim się zorientowałam, odstałam ponad godzinę przytupując nogą do rytmu.
I nie byłam jedyna, która klaskała. Teraz tylko czekam na ich koncert pubowy.
PS. Nagrywane pudelkiem po butach.

Ponadto obrazkowo:






I wiosenna impresja:

okraszona L`eau Diamond by Keisuke Honda. Nigdy nie myślałam, że to powiem, ale liście czarnej porzeczki moczone w wódce rządzą. Niedrogi (dostępny chyba tylko w Japonii), prosty wiosenny zapach, sprawiający wiele frajdy. Jedynie ta trwałość tragiczna :(

sobota, 16 kwietnia 2016

Za "Żywotem świętego Ottona"

"U was, chrześcijan, pełno jest łotrów i złodziei; u was ucina się ludziom ręce i nogi, wyłupuje oczy, torturuje w więzieniach; u nas, pogan, tego wszystkiego nie ma, toteż nie chcemy takiej religii! U was księża dziesięciny biorą, nasi kapłani zaś utrzymują się, jak my wszyscy, pracą własnych rąk".

Czy to wymaga jakiegokolwiek komentarza?

Niech żyją chrześcijańskie wartości promowane przez moją ulubioną partię Prawo Interpretujemy Sami. Vivat!

czwartek, 14 kwietnia 2016

Malketindowy chłyt

     Kościół katolicki w Polsce odkrył, że poniekąd mamy XXI wiek i postanowił dostosować się do warunków rynkowych. Na swój specyficzny sposób oczywiście. W związku z tym, że najbardziej newralgicznym i przy okazji najgłośniejszym tematem jest aborcja - episkopat zdecydował się złagodzić nieco swoje stanowisko wprowadzając do sprzedaży TO:

Tak, wzrok nie myli: jest to lek na depresje po poronne, po aborcyjne i po in vitro. Opakowanie zawiera obrazek, ulotkę i modlitewnik. Lek do nabycia bez recepty. Aż chciałabym poczytać o skutkach ubocznych.




Antonio M. znów szaleje. Domaga się ekshumacji zwłok (kolejnej zresztą) ofiar katastrofy smoleńskiej uzasadniając swoje chore żądania wywodami o zamachu i bombie (z tłumikiem - dopisek mój) ulokowanej pod fotelem nieco mniej zajadłego Bliźniaka Niepokalanego Poczęcia. Szkoda tylko, że samego Lecha nikt nie chce wydobyć. I przenieść przy okazji. Może pochowani na Wawelu królowie przestaliby przewracać się w swoich grobach.

Zacytuję męża jednej ze zmarłych posłanek, pana Deresza: "Pomysł pana prokuratora jest niestety twórczym wcieleniem absurdalnej teorii pana Macierewicza o zamachu i wybuchu na pokładzie samolotu. Idąc jednak śladem tego absurdu, proponuję panu prokuratorowi, aby dokonał przede wszystkim ekshumacji zwłok tylko pana prezydenta Lecha Kaczyńskiego. Bo przecież zdaniem pana Macierewicza, bomba została podłożona właśnie pod fotelem pana prezydenta. A jeśli chodzi o ekshumację zwłok mojej żony, nie wyrażę na nią zgody. Ekshumacja narusza bowiem jej godność, spokój i ciszę towarzyszącą jej śmierci. Ciszę mojej rodziny. A ponieważ rodziny smoleńskie są podzielone, niech ekshumowane będą zwłoki tylko tych ofiar, których rodziny wierzą w zamach. Ja nie wierzę."
Przy czym dalej nikt mi nie wyjaśnił, jak to się stało, że posłowie. piloci, obsługa, generalicja (o ile w ogóle ktoś o nich pamięta) zginęli, a Lech poległ bohatersko. Najbardziej przerażające są jednak komentarze ludzi, że rodziny nie powinny mieć prawa odmowy ekshumowania bliskich. 
Rozumiem, że owi państwo równie chętnie pozwolą grzebać wszelkim szaleńcom w mogiłach osób sobie drogich. Inaczej po raz kolejny wracamy do łatwego dysponowania cudzym. 


Refleksja moja ogólna na dziś:

Nasunęła mi się ona, gdy poczytałam relacje dotyczące tych samych wydarzeń, tworzone przez różne strony coraz bardziej rozrastającego się konfliktu. Cieszę się, że póki co mogę obserwować to z dość znacznej odległości.

             Żeby nie było tak smętnie: w konkursie na blogu Sabbathofsenses wygrałam pakiet próbek: dwie narzucone z góry (Kalemat Wood i Kalemat Wood esencja perfumowa) i 5 do wyboru. Mam nadzieję, że zatwierdzą mój, bo bardzo napaliłam się na 7,5ml miniaturkę Hermesa. W każdym razie - czekam z niecierpliwością na tą ucztę dla nosa.

wtorek, 12 kwietnia 2016

Iiiii

              Dzisiejszy wieczór upływa pod znakiem wykopalisk muzycznych, wiadomości i zapachu.
Z negatywnych: Juliusz Paetz, ikona homoseksualizmu i pedofilii polskiego kleru będzie koncelebrował mszę rocznicową chrztu Polski. Czy ktokolwiek, kto nie jest ślepo wpatrzony w księży, jest w stanie wyobrazić sobie większą ironię i większy dowód na bezradność zarówno biskupstwa, jak i organów ścigania? Pełnego obrazu degrengolady dopełnić jedynie może obecność Polskęzbawa i Dudopisów. Żeby było zabawniej: suwerenem narodu w Polsce jest kler. Polskęzbaw jest tubą kleru, który najwidoczniej przekazuje polecenia, lub w najlepszym wypadku wierzy, że jego władza zależy od woli kościoła, jednocześnie jest także szarą eminencją władzy (prawie)świeckiej. Dudopis czyli głowa państwa? Obejrzyjmy filmik:
Maria Kaczyńska, żyjąca jak wszyscy wiemy zgodnie z naukami kościelnymi (mężów kilka) ominęła Prezyndentanta. Dzieciak w tym wieku powinien się zachować. ale można przymknąć oko, gdy pomyślimy, jaki wuj jest wzorem. Sam Jarosław ledwo wyciągnął rękę, spojrzeniem zaś nie zaszczycił. (a mógł zabić)
Rozłam? 
Klęcznik stał się jedynie niewygodny? Czy może staje się zbyt wysoki? I czy Kaczyński pozwoli sobie odebrać chociaż część władzy?

Z pozytywnych: uzupełniłam sobie składak z muzyką z przedziału 1978 - 1995 o kilka piosenek. 
(to akurat piosenka pisana chyba o mnie)

I jedna z mądrzejszych piosenek popowych.


I got it bad
You don't know how bad I got it
You got it easy
You don't know when you got it good
It's getting harder
Just keeping life and soul together
I'm sick of fighting
Even though i know i should
The cold is biting
Through each and every nerve and fibre
My broken spirit is frozen to the core
Don't wanna be here no more

Wouldn't it be good to be in your shoes
Even if it was for just one day
And wouldn't it be good if we could wish ourselves away
Wouldn't it be good to be on your side
The grass is always greener over there
Wouldn't it be good if we could live without a care

You must be joking
You don't know a thing about it
You've got no problem
I'd stay right there if it were you
I got it harder
You couldn't dream how hard it got it
Stay out of my shoes
If you know what's good for you
The heat is stifling
Burning me up from the inside
The sweat is coming through each and every pore
Don't wanna be here no more

Wouldn't it be good to be in your shoes
Even if it was just for one day
And wouldn't it be good if we could wish ourselves away
Wouldn't it be good to be on your side
The grass is always greener over there
And wouldn't it be good if we could live without a care

I got it bad
You don't know how bad I got it
You got it easy
You don't know when you got it good
It's getting harder
Just keeping life and soul together
I'm sick of fighting
Even though i know i should
The cold is biting






Wszystko uzupełnione szklaneczką tonika ogórkowego i odpowiednim zapachem
Enjoy.

niedziela, 10 kwietnia 2016

Dudopisy atakują

Jak w tytule. Wielce Nam Miłosiernie Panujący Polskęzbaw i Jego Plenipotent Andrzej Dudopis hucznie obchodzą kolejną rocznicę katastrofy smoleńskiej. Jeszcze nie ma godziny 15, a już dowiedziałam się, że: 
1. Za katastrofę nie jest odpowiedzialny Lech, który był spóźniony, ani pogoda, tylko brzoza i zamachowcy. Oraz sztuczna mgła. 
2. Lech był bohaterem wojennym, co więcej w takowej poległ (nie wiem jeszcze tylko której).
3. Lech był JEDYNYM pasażerem samolotu (chyba go nawet pilotował), bo nigdzie nie ma nawet najmniejszej wzmianki o innych zmarłych.
4. Lech (pośmiertnie chyba) otrzymał tytuł profesora.
Tylko Marii Kaczyńskiej żal. Jedyna chyba w rodzie Kaczyńskich potrafiła pokazać ludzką twarz.

W Polsce kolejna runda walk o aborcję. Kobiety z całego świata solidaryzują się z Polkami. Przypominam - (nie)rząd nie pracuje nad tą ustawą, natomiast najbardziej zagorzałymi zwolennikami są ciężarni panowie w sukienkach, którym z definicji dzieci mieć nie wolno (chociaż według jednego z naszych biskupów dzieci biorą się z modlitwy, nie z połączenia komórki jajowej z plemnikiem) i często gęsto osoby, które już dzieci mieć nie będą. 
Przewrotnie zapytam: może by tak kastrować księży i kleryków w chwili przestąpienia progu seminarium? Skoro oni mogą mi w gacie zaglądać, to ja mam prawo zadbać o jakość nasienia dostępnego na rynku. Prawda?
Ze smutkiem stwierdzam, że Polskęzbaw świetnie sobie wychował Prezydentanta i Połowicę Jemu Poddaną. Maria Kaczyńska miała odwagę stanąć w obronie tzw. kompromisu aborcyjnego. Pani Dudopisowa niestety takowej odwagi nie ma - obrała sobie rolę lalki barbie.
Tylko dlaczego Dudopisy NIE STOSUJĄC tej grzesznej i zakazanej antykoncepcji mają jedynie jedno dziecko? 
I dlaczego żaden z obrońców tzw. życia poczętego nie wspomina o żadnym sensownym planie pomocowym dla rodziców/opiekunów dzieci niepełnosprawnych/upośledzonych? Albo nie zobowiązuje się NOTARIALNIE do przyjęcia takowego dziecka na swój wikt i opierunek?
Wygodnie jest rozporządzać cudzym prawda?

poniedziałek, 4 kwietnia 2016

Nie mam pomysłu na adekwatny tytuł, bo odjęło mi mowę w palcach.

Czytam wiadomości z kraju i nie dowierzam. Po prostu nie jestem w stanie. Wielce Nam Miłosiernie Panujący Nie-Rząd postanowił zdjąć ciężar podejmowania decyzji z głów biednych, stojących niżej w drabinie ewolucyjnej od mężczyzn w sprawie (jak najbardziej przecież dotyczących mężczyzn) aborcji.
Aborcja ma być całkowicie zakazana, bez względu na przyczyny zdrowotne matki i płodu, sposób poczęcia (wiadomo, kobieta jest gdzieś na poziomie chomika w hierarchii społecznej, kto by się przejmował jakimś gwałtem). Nawet islamskie kraje nie mają aż tak ostrych przepisów.
Przy czym nasunęły mi się pytania:
1. Dlaczego tak wiele do powiedzenia o aborcji ma dr Chazan, który wyskrobał sobie kilka mieszkanek w stolicy - I PO NAWRÓCENIU NIE ODDAŁ ICH NA RZECZ DOMÓW DZIECKA,
2. Dlaczego tyle do powiedzenia mają księża, którzy w dużej części co prawda na ciężarnych wyglądają, ale jest to ciąża typowo spożywcza?

Beata Szydło już zaczęła się wycofywać ze swoich wcześniejszych wypowiedzi i deklaracji, tłumacząc mętnie, że wypowiadała się jedynie jako osoba prywatna (do kamer!), nie jako premier. I żeby było zabawniej: stwierdziła, że to nie rząd pracuje nad taką ustawą, a zażądali jej sami obywatele. HURRA!

Chyba urodzi się nowe pojęcie (oprócz Prezydentant). PISUJE - tworzy nocą nowe koszmarki prawne i ogłasza bez vacatio legis. Można?

Moszna (rządzi).

niedziela, 3 kwietnia 2016

BLABLA

Sprawiłam sobie dwa tatuaże. Takie małe wieloletnie chciejstwo. 


https://www.facebook.com/jefflinarestattooing?fref=ts

Nasłuchałam się oczywiście o moim wyglądzie na starość, o kryminale. Mam lustro i ono mi już teraz mówi, że modelką być nigdy szans nie miałam. Więc bez wielkiego nakładu finansowego (i dobrego retuszu) nie obyłoby się niestety. 
A jak będę wyglądać później? Zamiast tylko staro, będzie staro i kolorowo. 

Tło zapachowe dzisiaj stanowi Tauer - Incense Rose. Cudny, lekko kadzidlany zapach. Pierwszy, w którym mocno wyczuwalna róża nie wywołuje u mnie mdłości i odrzutu. Cudeńko, pragnę dekantu.

PS. Aparat będzie musiał poczekać ;)

sobota, 26 marca 2016

Miłe złego początki, czyli o podróży w czasie.

Jestem wielbicielką wszelkiej metaliczności. W muzyce, napojach i zapachach. W domu zawsze dominował hardrock i gitarowe łojenie. „Smoke on the water” i „Crazy train” były brata i moimi kołysankami. Uwielbiam metaliczną whiskey. Siłą rzeczy też zapragnęłam perfum z nutami żelaza lub miedzi. Blood Concept Red +MA, w momencie gdy spojrzałam na nuty w sieci wywołał we mnie wspomnienie kręcącej się czarnej płyty, cichych trzasków spod igły i płatków owsianych jedzonych przed snem. Więc można sobie wyobrazić szerokość mojego uśmiechu, gdy dostałam próbkę. Otworzyłam, psiknęłam i…

W pierwszej chwili uderzył mnie bardzo urokliwy i kojarzący mi się ze świętami zapach goździków. Ładnie.
Później?

Stanęło mi przed oczami jedno z najgorszych wspomnień z podstawówki: gruba kucharka lejąca wielką chochlą z wiadra pełne kożuchów, wiele razy przegotowane, letnie mleko.

Momentalnie dostałam gęsiej skórki i po dłuższej walce z sobą, poszłam Czerwoną Plazmę zmyć, bo prawie słyszałam wrzaski – PIJ, PIJ TO MLEKO!

Jednak cieszę się niezmiernie, że ten zapach poznałam. Dlaczego? Bo pokazał mi, jak niewiele trzeba – właściwie kilka kropel, by podróżować w czasie. Ważne tylko, by do takich podróży dojrzeć.

piątek, 25 marca 2016

Eeeeech

Chyba czas mi nauczyć się obsługi fotoszopki. Mam plamę na matrycy, która jest niestety widoczna na zdjęciach przy każdej dowolnej przesłonie :( 
Opcje mam dwie:
1. Nauczyć się PSa
2. Nie pstrykać landszaftów ;)  (nie widać plam na kolorowym tle, więc niebo odpada).
Jak nie urok, to sraczka. Jak nie sraczka - przemarsz wojsk radzieckich.
Wymiana matrycy w stareńkim D50 jest co najmniej nieopłacalna. Na tyle, na ile potrafiłam, przemyłam sensor, ale flek został :( Jako że pieniędzy na zakup nowego korpusu póki co niestety nie mam, wygląda na to, że wkrótce będę Was karmić fotkami robionymi pudełkiem po butach ;)



wtorek, 22 marca 2016

Nadciągają święta,

więc pół dnia spędziłam czekając na znak, czy koleżanka mieszkająca od lat w Brukseli, jest w jednym kawałku i z kompletem kończyn. Bo wygląda na to, że niestety Europa ma nową (nie-świecką) tradycję - Boże Narodzenie i palenie aut w Paryżu, strzelaniny. Wielkanoc - Bruksela, lotnisko, metro i ciągle rosnąca ilość ofiar.
A ilość uchodźców rośnie. Wciąż nad nimi kontroli, ba, żadnego nawet sensownego planu, co z nimi zrobić. Belgia nie bezpodstawnie od długiego czasu jest uważana za kolebkę terroru.
Reakcja rządów?
Julia Pitera osiągnęła szczyty abstrakcji stwierdzeniem, że przecież zamachy to nic nowego, nie ma co panikować, w końcu "nie jest to żaden szczególny czas jeśli chodzi o tego typu zagrożenia. – W latach 70-tych też były zamachy w Europie. Uważam, że powinniśmy zachować dystans". Pani Merkel zamierza kontynuować politykę zapraszania każdego kolorowego zewsząd i wysyłania ich na siłę do sąsiadów. I potępiania w czambuł tych, którzy solidarnie z Niemcami cierpieć nie chcą. 
Teraz czekam na wysyp flag belgijskich w społecznościówkach - bo terroryści je zobaczą, sumienie ich ruszy i zaprzestaną działalności. I na uaktywnienie się rzesz obrońców wciskających mi rasizm, hipokryzję i wiele innych dziwnych rzeczy. I obwiniających o zamachy USA, CIA, MOSSAD, Sorosa, Putina i każdego chrześcijańskiego Europejczyka.
Odpowiedź samych Belgów? Kredowe obrazki na asfalcie.

Czy się boję?


TAK.

piątek, 18 marca 2016

Wiosna, wiosna, wiosna, ach to ty

W końcu nadeszła wiosna. Ludzie wylegli "jak glizdy po deszczu" (zapożyczone od 4 letniej córeczki mojej koleżanki). Mimo że pracy wciąż brak i dołujące samotne święta za pasem, wiosna jakoś mimo wszystko poprawia nieco samopoczucie.
Aparat oczywiście wymaga czyszczenia - znaczy mam nadzieję, że to tylko matryca do mokrego czyszczenia, bo to mogę zrobić sobie sama. Jeśli to obiektyw - zostaje mi chyba nauka PS i retusz, bo na zakup mnie niestety nie stać. 

PS. Spieszmy się cieszyć słońcem, bo ono tak szybko odchodzi.








wtorek, 15 marca 2016

Nasze dzieci zjada wszechobecny wirus

Tekst takowy dziś miałam okazję przeczytać. (Do wglądu tutaj). Popełniony przez panią Sylwię Kubryńską. 

Nikt o tym nie mówi, nikt nie alarmuje, Ministerstwo Zdrowia milczy. A po cichu znikają dzieci. Przepadły z osiedlowych podwórek i boisk.

Czyżby? A te małe drące dzioby i biegające za piłką to co? UFO!

Za czasów mojego dzieciństwa dzieci biegały samopas po ulicach, slalomem na rowerze Wigry 3 mknęły między autobusami z kluczem na szyi. Nikt nie chodził na basen z instruktorem, sami (najwyżej w rękawkach) uczyliśmy się pływać w jeziorach i morzach. Sami podróżowaliśmy PKS-em, pociągami i na stopa. 
Właziliśmy na drzewa bez asekuracji, po dachach wspinaliśmy się bez lin i klamer. Na gorączkę były bańki i penicylina w tyłek, na rozbite kolano - poczochranie włosów. Jagody jadło się z krzaka, grało się w noża, łowiło ryby. Każdy dzień przynosił nowe, śmiertelnie niebezpieczne zajęcia.

I dzieci też ginęły. Hurtowo w kałużach, na polach, skacząc z huśtawek i innych wysokości. Nawet teraz ilość utonięć w gliniankach, stawikach itp zbiornikach wodnych jest zatrważająca. Wśród dzieci i dorosłych. Tyle, że kiedyś o pewnych rzeczach się nie mówiło. Bo prawdopodobnie nie wypadało. 
Owszem biegałam z kluczem na szyi i wiem, że da się. I nie potępię tego w czambuł, bo uczy to nieco samodzielności i odpowiedzialności. Ale niestety w tej chwili coś takiego w świetle prawa oznacza zaniedbanie. 
Dwoje dzieci z mojego podwórka zmarło w wypadkach, których dało się uniknąć tylko odrobiną pomyślunku. Jednemu uświadomić, że nie stajemy przy rozpędzonej huśtawce. Drugiemu, że skakanie z dachu garażu na wybetonowany podjazd nie jest zbyt mądre. Oboje dzieci zmarło w trakcie zabawy. Bez  żadnych samobójczych intencji.
Antybiotyki na każdą pierdołę są według autorki najlepszym lekiem, co jest już co najmniej przerażające. Bo czym będziemy leczyć jakiekolwiek poważniejsze schorzenie, że o wątrobach życzliwie nie wspomnę? Penicylina na przeziębienie? SERIO?

Córka znajomej Zuzia kontaktuje się z facetami podszywającymi się pod nastolatków. Grozi jej niebezpieczeństwo ze strony pedofilów. Pomimo wszelkich starań rodziców Zuzia działa jak w amoku. Inna dziewczynka, Ania, przestała się uczyć, przestała rozmawiać z rodziną. Jest w ciężkiej depresji. Dzieci koleżanki ze sobą nie rozmawiają, patrzą tylko w jeden punkt. Koledzy z ich klasy kompromitują się nawzajem i publikują oszczerstwa na ogólnodostępnych portalach. Ktoś nie wytrzymał. Ktoś się powiesił. Nauczyciele skarżą się na wywiadówkach, że nie ma z uczniami kontaktu. Próbują coś z tym zrobić, jednak prawo im tego zabrania. Dorośli rozkładają ręce. Ludzkość jest bezradna. Mimo postępu medycyny nie ma ratunku.

I tak tekst zaczyna być coraz zabawniejszy. Uwaga, uwaga - KIEDYŚ NIE BYŁO PEDOFILII I PEDOFILÓW. Taa daa! Trynkiewicz? Oj tam, oj tam - błąd w statystyce. 
Dzieciaki nie były kiedyś okrutne? Chyba żyłyśmy w innych latach 80 i 90. W innej Polsce chodziłam do podstawówki. W mojej szkole dzieci biedniejsze, o dziwnym nazwisku lub nie lubiące gier zespołowych (czytaj ja, co zostało mi do tej pory), nie lubiące wuefu z powodu tych idiotycznych gier. były zawsze odepchnięte na bok, przezywane, robiono im (w tym mi) głupie i chamskie dowcipy. Pół podstawówki przepłakałam. Na podwórku prawie nie miałam się z kim bawić, bo rodzice nie pozwalali nikomu odwiedzać mnie w domu, ani nigdzie iść. Liceum też nie wspominam dobrze. Ale co tam - przecież w różowych latach 80 i 90 dzieci były święte, a ja mam tylko omamy.
Monar i inne odwykówki też są przecież wymysłem XXI wieku. A co!

Teraz najlepsza część. Usiądźcie, bo urywa głowę:

Nasze dzieci zjada wszechobecny wirus. Dzień po dniu znika chęć życia i ciekawość świata. One też znikają. Znikają z osiedlowych podwórek, nie ma ich na boiskach. Nie wiedzą, co to las, co to zboże i jak pachnie wiosna. Żyją jak w tej baśni Andersena o dziecku, które z powodu choroby nigdy nie wyszło na słońce. Nasze dzieci też są chore. Nie umiemy ich wyleczyć. Dopadła nas epidemia. A raczej mała maszynka, niewielki przedmiot. Nazywa się niewinnie. Smartfon.

To nie rodzice są winni. Nie. Winny jest, proszę o werble: TELEFON. To nie rodzice odpychają dzieciaki od siebie, nie uczą, nie edukują. Nie rozmawiają, nie tłumaczą i nie bawią się. To telefon. Winne są media, telewizja, gry, muzycy, szkoła. Nie rodzice.
Rodzice są absolutnie bez winy. 
Droga aŁtorko, mam nadzieję, że nie masz i nie będziesz mieć dzieci.

A to małe ufoki na plaży. Bo dzieci przecież nie ma.

piątek, 11 marca 2016

Car radio, czyli głośna piosenka o ciszy.

I ponder of something great
My lungs will fill and then deflate
They fill with fire
Exhale desire
I know it's dire
My time today

I have these thoughts
So often I ought
To replace that slot
With what I once bought
'Cause somebody stole
My car radio
And now I just sit in silence

Sometimes quiet is violent
I find it hard to hide it
My pride is no longer inside
It's on my sleeve
My skin will scream
Reminding me of
Who I killed inside my dream
I hate this car that I'm driving
There's no hiding for me
I'm forced to deal with what I feel
There is no distraction to mask what is real
I could pull the steering wheel

Czyli jak pozornie banalne, acz nieprzyjemne wydarzenie może być źródłem inspiracji. I paradoksalnie ten kawałek dzięki swojej dynamice i zmienności świetnie pasuje do jazdy samochodem. 
Utwór ten też skłonił mnie do innych przemyśleń: czy my tak naprawdę potrafimy funkcjonować w ciszy? I nie mówię tu o ciszy absolutnej, a jedynie o przeciwieństwie głośnego dźwięku. Wyłączyłam radio i okazało się, że szumy, trzaski i inne hałasy są o wiele bardziej denerwujące niż sama muzyka. Może dlatego, że są rozproszone i miałam świadomość, że nie jestem w stanie ich w żaden sposób kontrolować?
Ogólnie mam wrażenie, że życie (oprócz tego, że przyspiesza) jest coraz głośniejsze, bardziej wrzaskliwe. Niektórzy to kochają (doskonałym przykładem jest moja najlepsza przyjaciółka, która w ciszy nie funkcjonuje i ma problem z zaśnięciem) i są od tego wręcz uzależnieni. Niektórzy bez ciszy nie działają. Nie śpią. Są neurotyczni, nerwowi i zestresowani. Co podobno w nomenklaturze młodego człowieka oznacza zdziadzienie. Tak, jestem zdziadziała. Noszę często duże, wytłumiające słuchawki tylko po to, by się odizolować. I wysłać sygnał z gatunku: "Nie mówcie do mnie, bo i tak nie słyszę".
Cisza może być przekleństwem lub błogosławieństwem. Czasem pozwala dopuścić do siebie świadomość o samotności, nieubłagalności upływu czasu, przemijaniu. Czasem pomaga odzyskać siły, równowagę i spokój.

Za Marią Pawlikowską - Jasnorzewską:

Spokojna jestem w ciszy. - Nie chcę myśleć więcej
- co mną jest gdzieś odeszło w jakimś tajnym celu -
Patrzę w ogród zamkowy na róż sto tysięcy
marząc o przetowłosym mych wdzięków minstrelu.

Staję cicho wśród bytu. - Próżnię mam za czołem
w woni ziela usypia się krwi mojej tętno...
Bezczucie w szarej płachcie za królewskim stołem
siadło - i będę dzisiaj nieżywą i piękną. -

Lecz znam czary i wróci wśród serca uderzeń
dusza moja namiętna jako skrzypek blady -
królowa burz wiosennych i bolesnych wierzeń
Niechaj mi zajrzy w oczy książę mej ballady...

Gorzej jest tylko, gdy nie ma tej jedynej osoby, przy której można pomilczeć, lub czasami  tą ciszę przerwać. 


niedziela, 6 marca 2016

Corr Mhóna i Soothsayer

Miałam wczoraj szczęście zobaczyć w najmniejszej sali jednego z moich ulubionych pubów dwa irlandzkie zespoły wzmiankowane w tytule posta:


Nie jestem na tyle obeznana w muzyce metalowej, żeby doszukiwać się na siłę, czym ich twórczość była inspirowana, lub do czego się odwołuje. Zresztą, gdyby nawet - jaki byłby tego cel? W tej chwili absolutnie wszystko, co możliwe, zostało już nagrane, zagrane, zaśpiewane.
Nie szukam oryginalności w muzyce - szczególnie, że w wielkiej części ludzie utożsamiają oryginalność niestety z szokowaniem, wulgarnością i zupełnie zbędnymi ekstremalnymi zachowaniami. Po co? Nie wiem.


Jedyne, co mogę napisać: posłuchajcie i oceńcie sami. Udzielcie wsparcia młodym zespołom, udostępnijcie ich profil. Kupcie epkę. Jeśli lubicie dobrej jakości doom lub melodyjny black - Corr Mhóna jest świetnym wyborem. Jeśli główny nacisk kładziecie na słowo atmospheric - Soothsayer powinien być oczywistym wyborem. Jeśli chcecie posłuchać czegoś, co moim zdaniem ma szanse przebić się dalej - kliknijcie proszę.

A tak wygląda Soothsayer w akcji:

















piątek, 4 marca 2016

CdG i facet w rajtuzach.

Dziwny to był dzień - rozmowa kwalifikacyjna, na którą skierował mnie pośredniak, na stanowisko, gdzie nawet obłąkany by mnie nie skierował: doradca finansowy w firmie ubezpieczeniowej "Żołądź".
W każdym jednym teście psychologicznym osiągam wynik oscylujący wokół "aspołeczny". Nie potrafię, ani też nie chcę się otwierać na ludzi, bo z doświadczenia wiem, że źle się to kończy. Nie potrafię odczytywać emocji, nie rozumiem niuansów i dwuznaczności. I jeszcze powiedziano mi, że taki doradca potrafi utknąć z klientem na lat 20 plus. Telefoniada, więcej telefoniady, uczestnictwo w zlotach, kołach gospodyń wiejskich i innych stowarzyszeniach, czy organizacjach. Niemniej przeszłam do kolejnego etapu rekrutacji, który polega na rozwiązaniu jakiegoś testu (jeszcze nie zajrzałam), dostarczeniu kupy danych o znajomych i przyjaciołach (i to może być powód, dla którego tak chętnie mi to całe cudactwo wręczono) i wkuciu informatorów na blachę. Raczej nie dla mnie ten sport.

Żeby dodać sobie pewności na tym abstrakcyjnym spotkaniu z nazwijmy to "Panem Żołędnym" na skórze wylądował jeden z najpopularniejszych niszowych zapachów - 
Comme Des Garcons - Black. Mój numer 1, póki co (bo nie mam wątpliwości, że to ulegnie zmianie) absolutnie ukochany zapach.
Black, wydany w 2013 roku, jest zapachem drzewno - aromatycznym. Może mało odkrywczy, jednak cudowny.
Nutami głowy są czarny pieprz, kadzidło i olibanum; nutami serca są skóra, lukrecja, brzoza i maczuga herkulesa; nutami bazy są cedr i wetyweria.
Jakbym miała opisać swoje odczucia po aplikacji?
Ostre i gryzące otwarcie atakuje gorącym podmuchem smoły i czarnego pieprzu. Pieprz jest wyjątkowo zajadły, nawet gdy smoła łagodnieje i odpuszcza, on ciągle pali. Kolejno pojawia się coraz bardziej spopielone drewno i kadzidło złagodzone lukrecją i olibanum. Które bardzo delikatnie przetapia się w cudny, kojący zamsz. Brzmi zachęcająco? Warto spróbować. Szczególnie, że cena (jak na niszę) nie jest aż tak bolesna. A plotka o wycofaniu zapachu już krąży.

Pan Guillaume Flavigny powinien zostać ozłocony za zaprojektowanie tego pachnidła. Bez absolutnie jakiegokolwiek cienia najmniejszych wątpliwości.

CdG Black jest mniej "black" niż Black Tourmaline Durbano. Słodszy, mniej wędzonkowy, suchszy i mniej "spocono-mietkowy". Przystępniejszy. Niemniej potrafi zadziałać, niczym "napalm o poranku". Zresztą może też dlatego "ubrałam się" w ten zapach na wypad do kina, na film zwany Deadpool. Ogień, ogień, dym, popiół i pożoga idealnie wkomponowały się w klimat filmu.
Deadpool jest zdecydowaną zemstą twórców na paniach, które w zeszłoroczne walędrinki torturowały panów twarzami Graya. 
Fanką Marvela, ani jakiegokolwiek dzieła traktującego o panach w cipościskach nie jestem, więc z góry oznajmiam, że nie potrafię wyłapać, ani docenić nawiązań do Avengersów i innych Kapitanów Ameryka. Niemniej, jeśli nie oczekuje się ambitnego kina, a jedynie radosnej rozpierdolki, film w tej kategorii jest świetny. Dość zabawne dialogi, żonglerka słowem, główny bohater jest świadom swojej filmowości (!): trajkocze z prędkością karabinu maszynowego do widza wprost z ekranu, oznajmiając “Whose balls did I have to fondle to get my own movie? I can’t tell you, but his name rhymes with ‘Pulverine.’” Nawiązania do Piły. Monty Pythona (Skecz o Czarnym Rycerzu). Twórcy jawnie nabijają się z wytwórni, nazywając ich biedakami i stwierdzając, że nie stać ich na angaż supergwiazd, a także ubiór Kolosa, który wygląda jak ustrojony w gąbkę owiniętą folią aluminiową.Bałam się także, że wszystkie najlepsze sceny zawarte były już w zwiastunie, jednak całe szczęście tak nie było. Dla nie-fanów, można obejrzeć. Fani Marvela lub DC i tak polecą kurcgalopkiem.


I dwie zakodowane złote myśli filmowe na dziś:
1. Shit, fuck, shit, fuck, shit, fuck! (i tak jeszcze 10 razy)
2. “I’m just a bad guy who gets paid to fuck up worse guys.”