sobota, 26 marca 2016

Miłe złego początki, czyli o podróży w czasie.

Jestem wielbicielką wszelkiej metaliczności. W muzyce, napojach i zapachach. W domu zawsze dominował hardrock i gitarowe łojenie. „Smoke on the water” i „Crazy train” były brata i moimi kołysankami. Uwielbiam metaliczną whiskey. Siłą rzeczy też zapragnęłam perfum z nutami żelaza lub miedzi. Blood Concept Red +MA, w momencie gdy spojrzałam na nuty w sieci wywołał we mnie wspomnienie kręcącej się czarnej płyty, cichych trzasków spod igły i płatków owsianych jedzonych przed snem. Więc można sobie wyobrazić szerokość mojego uśmiechu, gdy dostałam próbkę. Otworzyłam, psiknęłam i…

W pierwszej chwili uderzył mnie bardzo urokliwy i kojarzący mi się ze świętami zapach goździków. Ładnie.
Później?

Stanęło mi przed oczami jedno z najgorszych wspomnień z podstawówki: gruba kucharka lejąca wielką chochlą z wiadra pełne kożuchów, wiele razy przegotowane, letnie mleko.

Momentalnie dostałam gęsiej skórki i po dłuższej walce z sobą, poszłam Czerwoną Plazmę zmyć, bo prawie słyszałam wrzaski – PIJ, PIJ TO MLEKO!

Jednak cieszę się niezmiernie, że ten zapach poznałam. Dlaczego? Bo pokazał mi, jak niewiele trzeba – właściwie kilka kropel, by podróżować w czasie. Ważne tylko, by do takich podróży dojrzeć.

piątek, 25 marca 2016

Eeeeech

Chyba czas mi nauczyć się obsługi fotoszopki. Mam plamę na matrycy, która jest niestety widoczna na zdjęciach przy każdej dowolnej przesłonie :( 
Opcje mam dwie:
1. Nauczyć się PSa
2. Nie pstrykać landszaftów ;)  (nie widać plam na kolorowym tle, więc niebo odpada).
Jak nie urok, to sraczka. Jak nie sraczka - przemarsz wojsk radzieckich.
Wymiana matrycy w stareńkim D50 jest co najmniej nieopłacalna. Na tyle, na ile potrafiłam, przemyłam sensor, ale flek został :( Jako że pieniędzy na zakup nowego korpusu póki co niestety nie mam, wygląda na to, że wkrótce będę Was karmić fotkami robionymi pudełkiem po butach ;)



wtorek, 22 marca 2016

Nadciągają święta,

więc pół dnia spędziłam czekając na znak, czy koleżanka mieszkająca od lat w Brukseli, jest w jednym kawałku i z kompletem kończyn. Bo wygląda na to, że niestety Europa ma nową (nie-świecką) tradycję - Boże Narodzenie i palenie aut w Paryżu, strzelaniny. Wielkanoc - Bruksela, lotnisko, metro i ciągle rosnąca ilość ofiar.
A ilość uchodźców rośnie. Wciąż nad nimi kontroli, ba, żadnego nawet sensownego planu, co z nimi zrobić. Belgia nie bezpodstawnie od długiego czasu jest uważana za kolebkę terroru.
Reakcja rządów?
Julia Pitera osiągnęła szczyty abstrakcji stwierdzeniem, że przecież zamachy to nic nowego, nie ma co panikować, w końcu "nie jest to żaden szczególny czas jeśli chodzi o tego typu zagrożenia. – W latach 70-tych też były zamachy w Europie. Uważam, że powinniśmy zachować dystans". Pani Merkel zamierza kontynuować politykę zapraszania każdego kolorowego zewsząd i wysyłania ich na siłę do sąsiadów. I potępiania w czambuł tych, którzy solidarnie z Niemcami cierpieć nie chcą. 
Teraz czekam na wysyp flag belgijskich w społecznościówkach - bo terroryści je zobaczą, sumienie ich ruszy i zaprzestaną działalności. I na uaktywnienie się rzesz obrońców wciskających mi rasizm, hipokryzję i wiele innych dziwnych rzeczy. I obwiniających o zamachy USA, CIA, MOSSAD, Sorosa, Putina i każdego chrześcijańskiego Europejczyka.
Odpowiedź samych Belgów? Kredowe obrazki na asfalcie.

Czy się boję?


TAK.

piątek, 18 marca 2016

Wiosna, wiosna, wiosna, ach to ty

W końcu nadeszła wiosna. Ludzie wylegli "jak glizdy po deszczu" (zapożyczone od 4 letniej córeczki mojej koleżanki). Mimo że pracy wciąż brak i dołujące samotne święta za pasem, wiosna jakoś mimo wszystko poprawia nieco samopoczucie.
Aparat oczywiście wymaga czyszczenia - znaczy mam nadzieję, że to tylko matryca do mokrego czyszczenia, bo to mogę zrobić sobie sama. Jeśli to obiektyw - zostaje mi chyba nauka PS i retusz, bo na zakup mnie niestety nie stać. 

PS. Spieszmy się cieszyć słońcem, bo ono tak szybko odchodzi.








wtorek, 15 marca 2016

Nasze dzieci zjada wszechobecny wirus

Tekst takowy dziś miałam okazję przeczytać. (Do wglądu tutaj). Popełniony przez panią Sylwię Kubryńską. 

Nikt o tym nie mówi, nikt nie alarmuje, Ministerstwo Zdrowia milczy. A po cichu znikają dzieci. Przepadły z osiedlowych podwórek i boisk.

Czyżby? A te małe drące dzioby i biegające za piłką to co? UFO!

Za czasów mojego dzieciństwa dzieci biegały samopas po ulicach, slalomem na rowerze Wigry 3 mknęły między autobusami z kluczem na szyi. Nikt nie chodził na basen z instruktorem, sami (najwyżej w rękawkach) uczyliśmy się pływać w jeziorach i morzach. Sami podróżowaliśmy PKS-em, pociągami i na stopa. 
Właziliśmy na drzewa bez asekuracji, po dachach wspinaliśmy się bez lin i klamer. Na gorączkę były bańki i penicylina w tyłek, na rozbite kolano - poczochranie włosów. Jagody jadło się z krzaka, grało się w noża, łowiło ryby. Każdy dzień przynosił nowe, śmiertelnie niebezpieczne zajęcia.

I dzieci też ginęły. Hurtowo w kałużach, na polach, skacząc z huśtawek i innych wysokości. Nawet teraz ilość utonięć w gliniankach, stawikach itp zbiornikach wodnych jest zatrważająca. Wśród dzieci i dorosłych. Tyle, że kiedyś o pewnych rzeczach się nie mówiło. Bo prawdopodobnie nie wypadało. 
Owszem biegałam z kluczem na szyi i wiem, że da się. I nie potępię tego w czambuł, bo uczy to nieco samodzielności i odpowiedzialności. Ale niestety w tej chwili coś takiego w świetle prawa oznacza zaniedbanie. 
Dwoje dzieci z mojego podwórka zmarło w wypadkach, których dało się uniknąć tylko odrobiną pomyślunku. Jednemu uświadomić, że nie stajemy przy rozpędzonej huśtawce. Drugiemu, że skakanie z dachu garażu na wybetonowany podjazd nie jest zbyt mądre. Oboje dzieci zmarło w trakcie zabawy. Bez  żadnych samobójczych intencji.
Antybiotyki na każdą pierdołę są według autorki najlepszym lekiem, co jest już co najmniej przerażające. Bo czym będziemy leczyć jakiekolwiek poważniejsze schorzenie, że o wątrobach życzliwie nie wspomnę? Penicylina na przeziębienie? SERIO?

Córka znajomej Zuzia kontaktuje się z facetami podszywającymi się pod nastolatków. Grozi jej niebezpieczeństwo ze strony pedofilów. Pomimo wszelkich starań rodziców Zuzia działa jak w amoku. Inna dziewczynka, Ania, przestała się uczyć, przestała rozmawiać z rodziną. Jest w ciężkiej depresji. Dzieci koleżanki ze sobą nie rozmawiają, patrzą tylko w jeden punkt. Koledzy z ich klasy kompromitują się nawzajem i publikują oszczerstwa na ogólnodostępnych portalach. Ktoś nie wytrzymał. Ktoś się powiesił. Nauczyciele skarżą się na wywiadówkach, że nie ma z uczniami kontaktu. Próbują coś z tym zrobić, jednak prawo im tego zabrania. Dorośli rozkładają ręce. Ludzkość jest bezradna. Mimo postępu medycyny nie ma ratunku.

I tak tekst zaczyna być coraz zabawniejszy. Uwaga, uwaga - KIEDYŚ NIE BYŁO PEDOFILII I PEDOFILÓW. Taa daa! Trynkiewicz? Oj tam, oj tam - błąd w statystyce. 
Dzieciaki nie były kiedyś okrutne? Chyba żyłyśmy w innych latach 80 i 90. W innej Polsce chodziłam do podstawówki. W mojej szkole dzieci biedniejsze, o dziwnym nazwisku lub nie lubiące gier zespołowych (czytaj ja, co zostało mi do tej pory), nie lubiące wuefu z powodu tych idiotycznych gier. były zawsze odepchnięte na bok, przezywane, robiono im (w tym mi) głupie i chamskie dowcipy. Pół podstawówki przepłakałam. Na podwórku prawie nie miałam się z kim bawić, bo rodzice nie pozwalali nikomu odwiedzać mnie w domu, ani nigdzie iść. Liceum też nie wspominam dobrze. Ale co tam - przecież w różowych latach 80 i 90 dzieci były święte, a ja mam tylko omamy.
Monar i inne odwykówki też są przecież wymysłem XXI wieku. A co!

Teraz najlepsza część. Usiądźcie, bo urywa głowę:

Nasze dzieci zjada wszechobecny wirus. Dzień po dniu znika chęć życia i ciekawość świata. One też znikają. Znikają z osiedlowych podwórek, nie ma ich na boiskach. Nie wiedzą, co to las, co to zboże i jak pachnie wiosna. Żyją jak w tej baśni Andersena o dziecku, które z powodu choroby nigdy nie wyszło na słońce. Nasze dzieci też są chore. Nie umiemy ich wyleczyć. Dopadła nas epidemia. A raczej mała maszynka, niewielki przedmiot. Nazywa się niewinnie. Smartfon.

To nie rodzice są winni. Nie. Winny jest, proszę o werble: TELEFON. To nie rodzice odpychają dzieciaki od siebie, nie uczą, nie edukują. Nie rozmawiają, nie tłumaczą i nie bawią się. To telefon. Winne są media, telewizja, gry, muzycy, szkoła. Nie rodzice.
Rodzice są absolutnie bez winy. 
Droga aŁtorko, mam nadzieję, że nie masz i nie będziesz mieć dzieci.

A to małe ufoki na plaży. Bo dzieci przecież nie ma.

piątek, 11 marca 2016

Car radio, czyli głośna piosenka o ciszy.

I ponder of something great
My lungs will fill and then deflate
They fill with fire
Exhale desire
I know it's dire
My time today

I have these thoughts
So often I ought
To replace that slot
With what I once bought
'Cause somebody stole
My car radio
And now I just sit in silence

Sometimes quiet is violent
I find it hard to hide it
My pride is no longer inside
It's on my sleeve
My skin will scream
Reminding me of
Who I killed inside my dream
I hate this car that I'm driving
There's no hiding for me
I'm forced to deal with what I feel
There is no distraction to mask what is real
I could pull the steering wheel

Czyli jak pozornie banalne, acz nieprzyjemne wydarzenie może być źródłem inspiracji. I paradoksalnie ten kawałek dzięki swojej dynamice i zmienności świetnie pasuje do jazdy samochodem. 
Utwór ten też skłonił mnie do innych przemyśleń: czy my tak naprawdę potrafimy funkcjonować w ciszy? I nie mówię tu o ciszy absolutnej, a jedynie o przeciwieństwie głośnego dźwięku. Wyłączyłam radio i okazało się, że szumy, trzaski i inne hałasy są o wiele bardziej denerwujące niż sama muzyka. Może dlatego, że są rozproszone i miałam świadomość, że nie jestem w stanie ich w żaden sposób kontrolować?
Ogólnie mam wrażenie, że życie (oprócz tego, że przyspiesza) jest coraz głośniejsze, bardziej wrzaskliwe. Niektórzy to kochają (doskonałym przykładem jest moja najlepsza przyjaciółka, która w ciszy nie funkcjonuje i ma problem z zaśnięciem) i są od tego wręcz uzależnieni. Niektórzy bez ciszy nie działają. Nie śpią. Są neurotyczni, nerwowi i zestresowani. Co podobno w nomenklaturze młodego człowieka oznacza zdziadzienie. Tak, jestem zdziadziała. Noszę często duże, wytłumiające słuchawki tylko po to, by się odizolować. I wysłać sygnał z gatunku: "Nie mówcie do mnie, bo i tak nie słyszę".
Cisza może być przekleństwem lub błogosławieństwem. Czasem pozwala dopuścić do siebie świadomość o samotności, nieubłagalności upływu czasu, przemijaniu. Czasem pomaga odzyskać siły, równowagę i spokój.

Za Marią Pawlikowską - Jasnorzewską:

Spokojna jestem w ciszy. - Nie chcę myśleć więcej
- co mną jest gdzieś odeszło w jakimś tajnym celu -
Patrzę w ogród zamkowy na róż sto tysięcy
marząc o przetowłosym mych wdzięków minstrelu.

Staję cicho wśród bytu. - Próżnię mam za czołem
w woni ziela usypia się krwi mojej tętno...
Bezczucie w szarej płachcie za królewskim stołem
siadło - i będę dzisiaj nieżywą i piękną. -

Lecz znam czary i wróci wśród serca uderzeń
dusza moja namiętna jako skrzypek blady -
królowa burz wiosennych i bolesnych wierzeń
Niechaj mi zajrzy w oczy książę mej ballady...

Gorzej jest tylko, gdy nie ma tej jedynej osoby, przy której można pomilczeć, lub czasami  tą ciszę przerwać. 


niedziela, 6 marca 2016

Corr Mhóna i Soothsayer

Miałam wczoraj szczęście zobaczyć w najmniejszej sali jednego z moich ulubionych pubów dwa irlandzkie zespoły wzmiankowane w tytule posta:


Nie jestem na tyle obeznana w muzyce metalowej, żeby doszukiwać się na siłę, czym ich twórczość była inspirowana, lub do czego się odwołuje. Zresztą, gdyby nawet - jaki byłby tego cel? W tej chwili absolutnie wszystko, co możliwe, zostało już nagrane, zagrane, zaśpiewane.
Nie szukam oryginalności w muzyce - szczególnie, że w wielkiej części ludzie utożsamiają oryginalność niestety z szokowaniem, wulgarnością i zupełnie zbędnymi ekstremalnymi zachowaniami. Po co? Nie wiem.


Jedyne, co mogę napisać: posłuchajcie i oceńcie sami. Udzielcie wsparcia młodym zespołom, udostępnijcie ich profil. Kupcie epkę. Jeśli lubicie dobrej jakości doom lub melodyjny black - Corr Mhóna jest świetnym wyborem. Jeśli główny nacisk kładziecie na słowo atmospheric - Soothsayer powinien być oczywistym wyborem. Jeśli chcecie posłuchać czegoś, co moim zdaniem ma szanse przebić się dalej - kliknijcie proszę.

A tak wygląda Soothsayer w akcji:

















piątek, 4 marca 2016

CdG i facet w rajtuzach.

Dziwny to był dzień - rozmowa kwalifikacyjna, na którą skierował mnie pośredniak, na stanowisko, gdzie nawet obłąkany by mnie nie skierował: doradca finansowy w firmie ubezpieczeniowej "Żołądź".
W każdym jednym teście psychologicznym osiągam wynik oscylujący wokół "aspołeczny". Nie potrafię, ani też nie chcę się otwierać na ludzi, bo z doświadczenia wiem, że źle się to kończy. Nie potrafię odczytywać emocji, nie rozumiem niuansów i dwuznaczności. I jeszcze powiedziano mi, że taki doradca potrafi utknąć z klientem na lat 20 plus. Telefoniada, więcej telefoniady, uczestnictwo w zlotach, kołach gospodyń wiejskich i innych stowarzyszeniach, czy organizacjach. Niemniej przeszłam do kolejnego etapu rekrutacji, który polega na rozwiązaniu jakiegoś testu (jeszcze nie zajrzałam), dostarczeniu kupy danych o znajomych i przyjaciołach (i to może być powód, dla którego tak chętnie mi to całe cudactwo wręczono) i wkuciu informatorów na blachę. Raczej nie dla mnie ten sport.

Żeby dodać sobie pewności na tym abstrakcyjnym spotkaniu z nazwijmy to "Panem Żołędnym" na skórze wylądował jeden z najpopularniejszych niszowych zapachów - 
Comme Des Garcons - Black. Mój numer 1, póki co (bo nie mam wątpliwości, że to ulegnie zmianie) absolutnie ukochany zapach.
Black, wydany w 2013 roku, jest zapachem drzewno - aromatycznym. Może mało odkrywczy, jednak cudowny.
Nutami głowy są czarny pieprz, kadzidło i olibanum; nutami serca są skóra, lukrecja, brzoza i maczuga herkulesa; nutami bazy są cedr i wetyweria.
Jakbym miała opisać swoje odczucia po aplikacji?
Ostre i gryzące otwarcie atakuje gorącym podmuchem smoły i czarnego pieprzu. Pieprz jest wyjątkowo zajadły, nawet gdy smoła łagodnieje i odpuszcza, on ciągle pali. Kolejno pojawia się coraz bardziej spopielone drewno i kadzidło złagodzone lukrecją i olibanum. Które bardzo delikatnie przetapia się w cudny, kojący zamsz. Brzmi zachęcająco? Warto spróbować. Szczególnie, że cena (jak na niszę) nie jest aż tak bolesna. A plotka o wycofaniu zapachu już krąży.

Pan Guillaume Flavigny powinien zostać ozłocony za zaprojektowanie tego pachnidła. Bez absolutnie jakiegokolwiek cienia najmniejszych wątpliwości.

CdG Black jest mniej "black" niż Black Tourmaline Durbano. Słodszy, mniej wędzonkowy, suchszy i mniej "spocono-mietkowy". Przystępniejszy. Niemniej potrafi zadziałać, niczym "napalm o poranku". Zresztą może też dlatego "ubrałam się" w ten zapach na wypad do kina, na film zwany Deadpool. Ogień, ogień, dym, popiół i pożoga idealnie wkomponowały się w klimat filmu.
Deadpool jest zdecydowaną zemstą twórców na paniach, które w zeszłoroczne walędrinki torturowały panów twarzami Graya. 
Fanką Marvela, ani jakiegokolwiek dzieła traktującego o panach w cipościskach nie jestem, więc z góry oznajmiam, że nie potrafię wyłapać, ani docenić nawiązań do Avengersów i innych Kapitanów Ameryka. Niemniej, jeśli nie oczekuje się ambitnego kina, a jedynie radosnej rozpierdolki, film w tej kategorii jest świetny. Dość zabawne dialogi, żonglerka słowem, główny bohater jest świadom swojej filmowości (!): trajkocze z prędkością karabinu maszynowego do widza wprost z ekranu, oznajmiając “Whose balls did I have to fondle to get my own movie? I can’t tell you, but his name rhymes with ‘Pulverine.’” Nawiązania do Piły. Monty Pythona (Skecz o Czarnym Rycerzu). Twórcy jawnie nabijają się z wytwórni, nazywając ich biedakami i stwierdzając, że nie stać ich na angaż supergwiazd, a także ubiór Kolosa, który wygląda jak ustrojony w gąbkę owiniętą folią aluminiową.Bałam się także, że wszystkie najlepsze sceny zawarte były już w zwiastunie, jednak całe szczęście tak nie było. Dla nie-fanów, można obejrzeć. Fani Marvela lub DC i tak polecą kurcgalopkiem.


I dwie zakodowane złote myśli filmowe na dziś:
1. Shit, fuck, shit, fuck, shit, fuck! (i tak jeszcze 10 razy)
2. “I’m just a bad guy who gets paid to fuck up worse guys.”


czwartek, 3 marca 2016

Panie, takie dziwactwa tylko w Polsce mogą się przytrafić.

Słyszałam takie coś praktycznie każdego dnia. Życie jednak mi pokazało, że każdy kraj ma swoje małe cudactwa. I tak:

Niedźwiedź polarny wyżerający z kosza? No problem.
Skejt na drodze? Normalka.
Mało dziwne? To lecimy dalej:

 




Irlandczycy są bardzo przyjaznym narodem i starają się iść obcokrajowcom na rękę. A że jest to czasami "iście" w okutym bucie?






Jak widać Polacy w kwestii mnożenia dziwnych kwiatków wcale nie są odosobnieni. 

Pomijając oznakowanie wszelkiego rodzaju, do tej pory zaskakuje mnie ustawowo określony czas, w jakim można kupić alkohol w sklepach. Tłumaczone jest to oczywiście walką z alkoholizmem, jednak czy coś takiego ma szansę się sprawdzić? Szczerze powiedziawszy, nie sądzę. Godzina 22 nie powstrzyma imprezowicza, czy alkoholika od picia. Już teraz półoficjalnie ogłaszają się "pogotowia alkoholowe" dowożące paliwo do klienta za drobną opłatą. O ciągle rosnącej pokątnej produkcji tzw. poitin nie wspomnę. Skąd popyt na to? 
Policzmy chwilę. Jako że Irlandia whiskey stoi, niech ten trunek posłuży jako przykład.
Wiadomo, na cenę alkoholu tego typu składa się m.in. 
1. Cena zakupu surowca
2. Amortyzacja sprzętu
3. Obsługa
4. Składowanie beczek, jako że minimalny czas leżakowania whiskey to trzy lata i jeden dzień, jednak bardzo rzadko sprzedaje się produkt po tak krótkim dojrzewaniu. Przeciętnie jest to 8 lat i więcej.
5. PODATEK. I tym składnikiem się tu zajmę. Weźmy beczkę 225 litrów. Przy założeniu, że chcemy uzyskać najbardziej poszukiwaną whiskey "w mocy beczki", czyli około 62,5% w warunkach irlandzkich, wyliczenie wygląda tak:

225 litrów x 625 x 42,57 (kwota irlandzkiego podatku za każdy litr alkoholu wysokoprocentowego) = 5986.47 euro!!!!

To prowadzi do innego małego paradoksu: dzięki tzw. działce aniołów, beczka 12 letniej whiskey może być tańsza w zakupie, niż beczka wypełniona 8 letnim płynem. 
Przez okres leżakowania 12 lat z analogicznej baryłki może ubyć nawet 40 litrów płynu. I tak:

185 x 55 (moc automatycznie spada z upływem czasu) x 42,57 = 4331,49e. 

Abstrakcyjne kwoty prawda? I muszą one mieć niestety odzwierciedlenie w tym, co widzimy na półkach w sklepie.

Drugą, do tej pory zaskakującą mnie rzeczą, jest zakaz zakupu więcej niż jednego opakowania substancji zawierającej paracetamol w punkcie innym niż apteka. Kasa nie przepuści drugiego opakowania w jednej transakcji. Przepis jest jednak martwy, gdyż nie zdarzyło mi się nigdy, żeby sprzedawca odmówił mi zeskanowania tabletek osobno, lub odsyłał mnie gdzieś indziej. 

O wtyczkach i kranach napisano już tyle, że nie będę się powtarzać.

środa, 2 marca 2016

Brałam udział w dwóch konkursach fotograficznych,

w których głównymi nagrodami były perfumy. 
Niestety, prawda jest taka, że moje umiejętności są zdecydowanie za małe, by ponowić próbę. Po przegranej (bo nagród szczerze zazdroszczę) poprawiam sobie samopoczucie spryskując się tym:
Jest to zapach prosty, nieskomplikowany, liniowy. Pomijając stężenie pachnie prawie tak samo od początku do końca. Jednak jest na tyle ciepły, słodkawy, przytulny i przyjemny, że trudno się przy nim nie uśmiechnąć. W końcu kto nie lubi posiedzieć przy kominku opalanym surowym drewnem i torfem?







PS. Chciałabym być choć w połowie tak zimna i nieczuła, za jaką jestem uważana.