I ponder of something great
My lungs will fill and then deflate
They fill with fire
Exhale desire
I know it's dire
My time today
I have these thoughts
So often I ought
To replace that slot
With what I once bought
'Cause somebody stole
My car radio
And now I just sit in silence
Sometimes quiet is violent
I find it hard to hide it
My pride is no longer inside
It's on my sleeve
My skin will scream
Reminding me of
Who I killed inside my dream
I hate this car that I'm driving
There's no hiding for me
I'm forced to deal with what I feel
There is no distraction to mask what is real
I could pull the steering wheel
Czyli jak pozornie banalne, acz nieprzyjemne wydarzenie może być źródłem inspiracji. I paradoksalnie ten kawałek dzięki swojej dynamice i zmienności świetnie pasuje do jazdy samochodem.
Utwór ten też skłonił mnie do innych przemyśleń: czy my tak naprawdę potrafimy funkcjonować w ciszy? I nie mówię tu o ciszy absolutnej, a jedynie o przeciwieństwie głośnego dźwięku. Wyłączyłam radio i okazało się, że szumy, trzaski i inne hałasy są o wiele bardziej denerwujące niż sama muzyka. Może dlatego, że są rozproszone i miałam świadomość, że nie jestem w stanie ich w żaden sposób kontrolować?
Ogólnie mam wrażenie, że życie (oprócz tego, że przyspiesza) jest coraz głośniejsze, bardziej wrzaskliwe. Niektórzy to kochają (doskonałym przykładem jest moja najlepsza przyjaciółka, która w ciszy nie funkcjonuje i ma problem z zaśnięciem) i są od tego wręcz uzależnieni. Niektórzy bez ciszy nie działają. Nie śpią. Są neurotyczni, nerwowi i zestresowani. Co podobno w nomenklaturze młodego człowieka oznacza zdziadzienie. Tak, jestem zdziadziała. Noszę często duże, wytłumiające słuchawki tylko po to, by się odizolować. I wysłać sygnał z gatunku: "Nie mówcie do mnie, bo i tak nie słyszę".
Cisza może być przekleństwem lub błogosławieństwem. Czasem pozwala dopuścić do siebie świadomość o samotności, nieubłagalności upływu czasu, przemijaniu. Czasem pomaga odzyskać siły, równowagę i spokój.
Za Marią Pawlikowską - Jasnorzewską:
Spokojna jestem w ciszy. - Nie chcę myśleć więcej
- co mną jest gdzieś odeszło w jakimś tajnym celu -
Patrzę w ogród zamkowy na róż sto tysięcy
marząc o przetowłosym mych wdzięków minstrelu.
Staję cicho wśród bytu. - Próżnię mam za czołem
w woni ziela usypia się krwi mojej tętno...
Bezczucie w szarej płachcie za królewskim stołem
siadło - i będę dzisiaj nieżywą i piękną. -
Lecz znam czary i wróci wśród serca uderzeń
dusza moja namiętna jako skrzypek blady -
królowa burz wiosennych i bolesnych wierzeń
Niechaj mi zajrzy w oczy książę mej ballady...
Gorzej jest tylko, gdy nie ma tej jedynej osoby, przy której można pomilczeć, lub czasami tą ciszę przerwać.