Sięgnęłam ostatnio (po rekomendacji znajomych, a także po uprzedniej grze w planszówkę) po serial Synowie Anarchii.
Po obejrzeniu ostatniego, finałowego odcinka, zamiast spodziewanego opadu szczęki, wbicia w fotel itepe itede zostało tylko niedowierzanie: JAK DO CHOLERY MOŻNA TAK SPIERDOLIĆ zakończenie serialu obwołanego poniekąd kultowym, skoro powstają dziesiątki kolekcji ubraniowych, gry - od elektronicznych, po planszowe?
Serial, mimo dość banalnej historyjki, zapowiadał się rewelacyjnie: megaprzystojny, muskularny, wytatuowany blondas postanawia naprawić świat, sprowadzając swój gang na dobrą drogę, zabezpieczając im jednocześnie byt finansowy robiąc ostatni duży deal (broń).
Cel szczytny, ale jak wiadomo: "chciałem dobrze, ale wyszło jak zawsze".
Główny bohater Jax Teller - znajduje dzienniki swojego nieżyjącego ojca i doznaje oświecenia. W międzyczasie popada w konflikt z ojczymem, matką, późniejszą żoną, milionem gangów, zabija ojczyma, matkę, hordy przestępców, poświęca przyjaciół, łamie każdą możliwą obietnicę i przymierze. Wszystko po to, by zalegalizować interesy. Tja.
Pamiętacie Peggy Bundy? I jej rudą szopę?
Jeśli tak, to będziecie zdziwieni nową kreacją Katey Sagal. Rozpoznałam ją dopiero w trzecim odcinku. Kompletnie inne środki wyrazu, inna gra aktorska, inna kreacja. Jedna z najlepiej zagranych postaci, jakie widziałam ostatnio. Głęboka, pełna emocji - prawdziwych, jak i świetnie odegranych na użytek otoczenia. Gemma Teller Morrow ma niewątpliwie osobowość narcystyczną. Niemożliwe jest odwieść ją od raz obranego celu. Gemma za wszelką cenę stara się chronić rodzinę - jednocześnie niszcząc ją od środka. Całkowicie i doszczętnie.
Serial właściwie bez szkody mógłby zakończyć się na śmierci Claya. Później cała fabuła zaczyna tracić sens. Napięcie budowane przez niechęć, później dość jawną wrogość pomiędzy szefami klubu zanika. Jax momentalnie przeistacza się w "Claya 2" i robi absolutnie to samo, co poprzednik, tylko 4 razy szybciej.
Scenarzyście skończyły się pomysły i w pewnym momencie przestaje starać się różnicować bohaterów: nie tylko ubierają się tak samo, zachowują się tak samo, robią to samo, to nawet mówią to samo. Od śmierci Claya niestety panowie klepią w kółko te same formułki i obtłukują się zawzięcie po plecach po kilka razy na każdy jeden odcinek.
Trochę statystyki:
Pierwsze miejsce bezapelacyjnie zajmuje słowo SHIT - nieco ponad 1800 razy.
Kolejno jest 665x „club” i 410x “brother” (chociaż może to nic dziwnego, skoro to film o klubie?). Dalej: - 305x „Christ” (235x „Jesus Christ”) - może to taka skrócona forma modłów?
- 269x ktoś zamierzał "to protect” kogoś lub coś, czego zwieńczeniem niech będzie cytat z 2x02: „Everything I do is to protect”.
- 176x „trust”, z czego duża część to Jaxowe „Trust me” (które zwykle kończyło się kiepsko dla rozmówcy), a 70 razy usłyszeliśmy „I promise” (wszystkich "promise" 186)
- 152x „I love you” – grunt to dobre romansidło
- 53x „retaliation” (Retaljejszyn!).
Postaci stają się niespójne (Juice), lub są całkowicie płaskie i właściwie zbędne (Althea, która generalnie ogranicza się do sugerowania łapówek i pieprzenia się wszędzie). Pojawia się bzdurna nieczytelna symbolika: konia z rzędem temu, kto wyjaśni mi cel przebieranki obdarzonej wyjątkową urodą pani prokurator, która wpada do łazienki, zdziera perukę z głowy, robi kilka durnych min i prawie miażdży Tarę monstrualnym cycem. Tara i jej prawie synek Abel: tytuł drewniaka roku. Mogą spokojnie stawać w konkury z braćmi Mroczkami. Są w stanie zrujnować każdą, dowolnie dobrą scenę samym otwarciem ust. Szkoda tylko Opa i Bobbiego. Jedne z lepszych ról.
Odcinek finałowy:
pierwsze nasuwające mi się skojarzenie to obrzydliwy patos w najgorszym tego słowa znaczeniu i wyjątkowo nachalnie narzucająca się symbolika. "I love you, I love you" powtarzane w kółko przez klubowiczów, flaga łopocząca na wietrze (a jak), potoki łez. Straszliwy monolog wewnętrzny pod ścianą. Najgorszy pościg, jaki widziałam: wlekący się ślimaczym tempem motocykl, za nim jeszcze wolniej jadąca grupa radiowozów i policyjnych motocyklistów, którzy zasuwali zygzakiem, by móc w ogóle się poruszać. Raczej parada, niż próba złapania kogokolwiek. Bezdomna kobieta, kruki, nadgryzione ciastko, kolejny monolog, cytaty z Szekspira, spacerowa jazda bez trzymanki i pozowanie na Chrystusa z rozmodloną miną. Bardzo słaba wersja Hamleta w wydaniu współczesnym.
Podsumowanie
plusy
1. Gemma i Clay ich role, zarówno razem, jak i osobno. Wyraziste, świetnie zagrane. Interesujące. Z głębią.
2. Manson w roli Tully`ego. Z tak napisanej postaci wycisnął maksimum.
3. Dla niektórych - goły tyłek Jackie Boya.
4. Unser.
5. Half - Sack.
minusy
1. Skretynienie gangsterów. No bo skąd świadek zabójstwa w zamieszkanym bloku? Mającym okna? No skąd?
2. Sztampowość ich wypowiedzi.
3. Ogrom kompletnie drewnianych lub zbędnych postaci i ról: Tara, Abel, Althea. Czy Thomas wyjmuje palce z ust kiedykolwiek?
4. Absurdy fabularne.
5. SCHEMATYCZNOŚĆ.
6. Patos.
PS. Gdyby tak wyglądały strzelaniny, jak pokazano nam tutaj na ekranie, ludzkość wyginęłaby NAJDALEJ w chwili opracowania sztucera Henry`ego. 30 chłopa z rozpylaczami w kółeczku i strzelający na oślep przed siebie? Litości...
