poniedziałek, 22 lutego 2016

I Have No Mouth and I Must Scream

Długa była ta droga do jaskiń lodowcowych, do puszek. Ellen paplała bez przerwy o czereśniach i hawajskich koktajlach owocowych. Próbowałem o nich nie myśleć. Głód i As ożyli w ten sam sposób. Głód żył w moim brzuchu, tak jak my żyliśmy w brzuchu Asa, zaś As żył w bebechach Ziemi i pragnął, abyśmy wiedzieli o tej analogii. Dlatego wciąż wzmagał w nas głód. Nie da się opisać cierpień wywołanych wielomiesięczną głodówką. A jednak trzymano nas jakoś przy życiu. Żołądki, które są po prostu balonami pełnymi kwasu, bulgocącego i żrącego pienistego kwasu; nieustanny, ostry j jak cierń ból przecina piersi. Ból ostateczny, wrzód ostateczny, rak ostateczny, niedowład ostateczny. Ból bezkresny.

I przeszliśmy przez jaskinię szczurów.

I przeszliśmy przez buchającą parę.

I przeszliśmy przez krainę ślepców.

I przeszliśmy przez czarną rozpacz.

I przeszliśmy przez padół łez.

Harlan Ellison


I koniecznie to w tle. Totalny psychodeliczny odjazd.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz