Tekst takowy dziś miałam okazję przeczytać. (Do wglądu tutaj). Popełniony przez panią Sylwię Kubryńską.
Nikt o tym nie mówi, nikt nie alarmuje, Ministerstwo Zdrowia milczy. A po cichu znikają dzieci. Przepadły z osiedlowych podwórek i boisk.
Czyżby? A te małe drące dzioby i biegające za piłką to co? UFO!
Za czasów mojego dzieciństwa dzieci biegały samopas po ulicach, slalomem na rowerze Wigry 3 mknęły między autobusami z kluczem na szyi. Nikt nie chodził na basen z instruktorem, sami (najwyżej w rękawkach) uczyliśmy się pływać w jeziorach i morzach. Sami podróżowaliśmy PKS-em, pociągami i na stopa.
Właziliśmy na drzewa bez asekuracji, po dachach wspinaliśmy się bez lin i klamer. Na gorączkę były bańki i penicylina w tyłek, na rozbite kolano - poczochranie włosów. Jagody jadło się z krzaka, grało się w noża, łowiło ryby. Każdy dzień przynosił nowe, śmiertelnie niebezpieczne zajęcia.
I dzieci też ginęły. Hurtowo w kałużach, na polach, skacząc z huśtawek i innych wysokości. Nawet teraz ilość utonięć w gliniankach, stawikach itp zbiornikach wodnych jest zatrważająca. Wśród dzieci i dorosłych. Tyle, że kiedyś o pewnych rzeczach się nie mówiło. Bo prawdopodobnie nie wypadało.
Owszem biegałam z kluczem na szyi i wiem, że da się. I nie potępię tego w czambuł, bo uczy to nieco samodzielności i odpowiedzialności. Ale niestety w tej chwili coś takiego w świetle prawa oznacza zaniedbanie.
Dwoje dzieci z mojego podwórka zmarło w wypadkach, których dało się uniknąć tylko odrobiną pomyślunku. Jednemu uświadomić, że nie stajemy przy rozpędzonej huśtawce. Drugiemu, że skakanie z dachu garażu na wybetonowany podjazd nie jest zbyt mądre. Oboje dzieci zmarło w trakcie zabawy. Bez żadnych samobójczych intencji.
Antybiotyki na każdą pierdołę są według autorki najlepszym lekiem, co jest już co najmniej przerażające. Bo czym będziemy leczyć jakiekolwiek poważniejsze schorzenie, że o wątrobach życzliwie nie wspomnę? Penicylina na przeziębienie? SERIO?
Córka znajomej Zuzia kontaktuje się z facetami podszywającymi się pod nastolatków. Grozi jej niebezpieczeństwo ze strony pedofilów. Pomimo wszelkich starań rodziców Zuzia działa jak w amoku. Inna dziewczynka, Ania, przestała się uczyć, przestała rozmawiać z rodziną. Jest w ciężkiej depresji. Dzieci koleżanki ze sobą nie rozmawiają, patrzą tylko w jeden punkt. Koledzy z ich klasy kompromitują się nawzajem i publikują oszczerstwa na ogólnodostępnych portalach. Ktoś nie wytrzymał. Ktoś się powiesił. Nauczyciele skarżą się na wywiadówkach, że nie ma z uczniami kontaktu. Próbują coś z tym zrobić, jednak prawo im tego zabrania. Dorośli rozkładają ręce. Ludzkość jest bezradna. Mimo postępu medycyny nie ma ratunku.
I tak tekst zaczyna być coraz zabawniejszy. Uwaga, uwaga - KIEDYŚ NIE BYŁO PEDOFILII I PEDOFILÓW. Taa daa! Trynkiewicz? Oj tam, oj tam - błąd w statystyce.
Dzieciaki nie były kiedyś okrutne? Chyba żyłyśmy w innych latach 80 i 90. W innej Polsce chodziłam do podstawówki. W mojej szkole dzieci biedniejsze, o dziwnym nazwisku lub nie lubiące gier zespołowych (czytaj ja, co zostało mi do tej pory), nie lubiące wuefu z powodu tych idiotycznych gier. były zawsze odepchnięte na bok, przezywane, robiono im (w tym mi) głupie i chamskie dowcipy. Pół podstawówki przepłakałam. Na podwórku prawie nie miałam się z kim bawić, bo rodzice nie pozwalali nikomu odwiedzać mnie w domu, ani nigdzie iść. Liceum też nie wspominam dobrze. Ale co tam - przecież w różowych latach 80 i 90 dzieci były święte, a ja mam tylko omamy.
Monar i inne odwykówki też są przecież wymysłem XXI wieku. A co!
Teraz najlepsza część. Usiądźcie, bo urywa głowę:
Nasze dzieci zjada wszechobecny wirus. Dzień po dniu znika chęć życia i ciekawość świata. One też znikają. Znikają z osiedlowych podwórek, nie ma ich na boiskach. Nie wiedzą, co to las, co to zboże i jak pachnie wiosna. Żyją jak w tej baśni Andersena o dziecku, które z powodu choroby nigdy nie wyszło na słońce. Nasze dzieci też są chore. Nie umiemy ich wyleczyć. Dopadła nas epidemia. A raczej mała maszynka, niewielki przedmiot. Nazywa się niewinnie. Smartfon.
To nie rodzice są winni. Nie. Winny jest, proszę o werble: TELEFON. To nie rodzice odpychają dzieciaki od siebie, nie uczą, nie edukują. Nie rozmawiają, nie tłumaczą i nie bawią się. To telefon. Winne są media, telewizja, gry, muzycy, szkoła. Nie rodzice.
Rodzice są absolutnie bez winy.
Droga aŁtorko, mam nadzieję, że nie masz i nie będziesz mieć dzieci.
A to małe ufoki na plaży. Bo dzieci przecież nie ma.

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz