Wbrew pozorom nie jest to jakieś mitologiczne zwierzę, ani drapieżnik (w każdym razie do pewnego momentu nie jest).
Poziom mojej frustracji często rośnie w zależności od braku czasu dla siebie i zwiększającym się zagęszczeniem w okolicy, zgodnie z wykresem:
To nie jest tak, że nienawidzę ludzi. Ja tylko wolniej reaguję, nie potrafię precyzyjnie wyrażać myśli i moja potrzeba przebywania w tłumie jest mniejsza niż u statystycznego człowieka.
Wszystko pięknie, ładnie, tylko jak sobie poradzić z tęsknotą za osoba, która odeszła do kogoś innego?:(

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz