sobota, 13 czerwca 2015

Słowo na niedzielę, czyli przegląd tygodnia w pigułce.

(Uwaga, będę korzystać z zapożyczeń, kraść na potęgę itd.)


Jednymi z głównych bohaterów medialnych ostatniego czasu zostało małżeństwo "krzyż dla wszystkich" Terlikowskich. Naczelna Matka Polska (zwana przeze mnie dalej NMP) kompletnie myli powody oburzenia wywołanego spotem Fundacji Mamy i Taty. NMP na swoim blogu dramatycznie dopytuje "Co takiego stało się z Wami kobietami, że tak bardzo zabolał Was przekaz Fundacji Mamy i Taty? Dlaczego przypomnienie o tym, że ważną składową naszej kobiecości jest macierzyństwo, wywołuje takie emocje?" Więc odpowiem co mnie oburzyło - totalne uprzedmiotowianie kobiety i sprowadzanie jej do roli inkubatora. Dlaczego jakaś fundacja/ organizacja/ grupa (lub wstawić dowolny podmiot inny niż ja sama i mój ewentualny partner/ka) ma określać czas i miejsce mojego zapłodnienia? I tak - dzisiaj liczę się ja. Nie ma nic gorszego niż zgorzkniały rodzic oznajmiający dziecku, że żałuje jego narodzin. A tak wbrew twierdzeniom NMP się zdarza. Jestem z niewielkiej miejscowości z dość sporym problemem bezrobocia i część znajomych faktycznie coś podobnego usłyszała. Dalej możemy przeczytać: "To, co kobiety zrobią z własnym życiem, ich sprawa. Tylko niech potem nie żałują swoich decyzji, jak bohaterka spotu. Bo żadna matka nie żałuje, że urodziła swoje dzieci, albo że ma ich za dużo. Niejedna natomiast kobieta cierpi z tego powodu, że macierzyństwo odkładała na wieczne nigdy." Naprawdę żadna matka nie żałuje urodzenia dziecka? Utraconej wolności? Czy NMP ruszyła się kiedyś do małych biednych miejscowości? BEZ NIANIEK? Porozmawiać z żonami katolików szukających swojego Boga na dnie butelki? Lub żon katolików, którzy "egzekwują swoje małżeńskie prawo, ale już gumka to grzech bo JP2 i ojciec pleban tak powiedzieli"? Matek z zakupami "na zeszyt" i niewypłacalnych po wszelką wieczność?



Kolejne: Policja szuka kolarza, który na plakacie Jego Kukiełkowości domalował wąsy. Szkoda, że ta sama policja nie ściga komitetów wyborczych lub samych kandydatów za burdel, jaki po sobie zostawili. W końcu obydwie tury kabaretu i zawodów w strzykaniu jadem na odległość oraz do celu zostały zakończone. 

Dowiedziałam się również o istnieniu czegoś niemalże na kształt Kościoła Smoleńskiego. Od katastrofy w 2010r. Anita Czerwińska zorganizowała dobrze ponad 60 miesięcznic katastrofy. Ponadto próbowała kandydować do Parlamentu z ramienia PISu. Uzyskała mniej niż 4000 głosów. Wynik skwitowała stwierdzeniem "Tematyka smoleńska tak ważna dla PiS nie przekłada się na szerszą rozpoznawalność." Szkoda, że nie jest to czytelny znak, że może czas zająć się krajem i problem ŻYJĄCYCH ludzi zamiast wałkować temat Tupolewa i szybkopiennej odmiany brzozy? 

Tusk podobno czuje się samotny w Brukseli. Już niedługo Donaldzie - wrócisz do graj... Polski i prawdopodobniej znów zatęsknisz za obczyzną. 
           Od 8 lat nie mieszkam w Polsce. Bywałam co roku, później coraz rzadziej. W tym roku po 3 latach przerwy wylądowałam we Wrocławiu. I chyba skutecznie zostałam wyleczona z ciągot ku polskiej ziemi. Wrocław ma ambicję zostać Europejską Stolicą Kultury. A Polska sama w sobie ma ambicję być przyjazną turystom. Tym zagranicznym. Bo wiadomo, że polscy emigranci są nieudacznikami, więc się nie liczą. Refleksje (takie przyziemne) z pobytu w OJCZYŹNIE: lotnisko - część obsługi miła, duża część traktuje lądujących jak intruzów. Parking bezpłatny jest, a jakże. PIERWSZE 3 MINUTY. Konia z rzędem temu, kto w 3 minuty zdąży zaparkować auto, zamknąć je, dobiec do terminala, odebrać zbłąkanego intruza, dobiec z intruzem i jego majdanem do auta, zapakować i wrócić do szlabanu. Polacy dalej z uporem maniaka uważają, że są królami dróg i tylko przez przypadek nikt im na głowy insygniów nie założył. Polskie drogi roją się od jeżdżących jak wariaci kierowców. Chamstwo, agresja, zajeżdżanie. Wpuszczenie kogoś z podporządkowanej skutkuje chyba wnętrostwem lub odpadnięciem męskości, bo się rzadko zdarza. Przyjaciółka była zszokowana moim pytaniem o samopoczucie. Strach się bać. 
Znam kilka osób, które zdecydowały się na powrót do kraju. Wszystkie po kilkunastu miesiącach wyjechały ponownie.

A występ debiutantów w Opolu odebrał Hrabinie Gertrudzie mowę.


Brak komentarzy:

Prześlij komentarz